تاثیر وضعیت اقتصادی و فقر در جامعه، رشد مبارزات علیه
حاکمیت سیاه جمهوری اسلامی
در بخش اول اشاره کردم که از نظر سیاسی و تعارضات طبقات جامعه ایران
در مسیر یک تحول است. برای روشن شدن آن به مسئله اقتصادی و وضعیت
اقتصاد اشاره میکنم تا نشان داده شود که بنیاد اقتصادی در جامعه
در چه شرایطی است.
طبق گزارش مرکز آمار ایران تا کنون در سال 1386میزان بیکاری جوانان
15 تا 24 ساله برای پسران و مردان جوان 19.5 درصد و برای دختران
و زنان جوان 29.3 درصد اعلام شده است. همین مرکز میزان بیکاری جوانان
در شهرها بالاتر از بیکاری جوانان در روستا است و میزان آن در شهرها
28.4 درصد و در روستاها 11.1 در صد میباشد. اماداین آمار فقط در
مورد کسانی است که کمتر در بازار کار فعال هستند. مثلا یک 15 ساله
چه زن یا مرد دربسیاری موارد مشغول تحصیل اند. پس نباید تعداد زیادی
آماده برای بازار کار باشند. و این طبق نظر کارشناسان آمار درستی
نیست. درحالی که نیروی کار جوان جامعه بیشتر بین 24 تا 35 است .
بر طبق نظر کارشناسان آمار بیکاری در بین نیروی کار ایران بیش از
4 میلیون نفر است در حالی که آمارهای رسمی بین 3 تا 3،5 میلیون نفر
را تخمین میزنند. آمارهای مراکز رسمی دولتی از قبیل بانک مرکزی و
مرکز آمار ایران یک سنجش را نشان نمیدهند و هر کدام روش خودرا برای
آمارگیری بکار میبرند. با این حساب در ایران همیشه باید آمار های
رسمی و دولتی را با علامت سوال نگاه کرد.
برای مبارزه با بیکاری سرسام آور از سال 1385 در ایران دولت احمدی
نژاد با اجرای طرح وام دادن به فعالیتهای و بنگاههای اقتصاد کوچک
تلاش نمود که بیکاری را کاهش دهد. در این میان از قانون کار هم استفاده
کرد وکارگاههای کوچک از مالیات معاف کر د. همچنین کارگران در این
واحد ها از کوچکترین امنیت شغلی، حق بیمه و مزایای بیمه برخوردار
نیستند. یعنی کارگاههای کوچک محل نابودی جسمی و روحی کارگران هستند
و با این فشار و مشقت هیچگونه امنیت شغلی وجود ندارد. دولت احمدی
نژاد در سال گذشته مبلغ 18 هزار میلیارد تومان را به این طرح اختصاص
داد و در سال جاری بیش از 30 هزارمیلیارد تومان از منابع بانکی به
این امر اختصاص داده است. اما همه اینها به سرابی تبدیل شده و این
کارگاهها بدلیل نبود مدیریت و نیز نداشتن قدرت رقابت تقریبا همگی
ورشکست شده اند. در نتیجه طبق منابع خبر اقتصادی بی بی سی این گروه
از بیکاران به بیکاران بدهکار مشهور هستند که معاون وزیر کار این
امر را تایید میکند. حال دولت با طرح مسئله دفاع از صنایع بزرگ و
متوسط و نیز با طرح باز گذاشتن دست کارخانه داران در تعرض به حقوق
کارگران دور دیگری از تحمیل بیحقوقی را به جامعه و کارگران تحمیل
میکند. حمید حاجی عبدلوهاب معاون وزیر کار در ایران میگوید دیگر
دولت از واحدهای کوچک و اشباع شده حمایت نمیکند. این طرح یکی از
بزرگترین طرحهای اقتصادی دولت احمدی نژاد بود که تقریبا با شکست
کامل روبرو شده و بنظر کارشناسان اقتصادی درمان اقتصاد بحران زده
ایران با توزیع تسهیلات ارزان به کارگاهها و مراکز تولیدی کوچک چاره
ساز نیست.
در ایران تقریبا هر ساله 800 هزار نفر وارد بازار کار میشود. به
نظر کارشناسان امور اقتصادی و آمار در دنیا ایران برای مهار کردن
بیکاری و کاهش آن باید سالانه یک میلیون شغل ایجاد کند تا بتواند
هم جوابگوی نیروی کار وارد شده به بازار باشد و هم از آمار بیکاران
بکاهد. اما در سالهای اخیر تنها توانسته اند بین 500 تا 550 هزار
شغل ایجاد شود و بقیه افراد به صف بیکاری های طولانی پیوسته میشوند.
دولت توانسته با در آمد تقریبا 60 میلیارد دلاری که ( در آمد چشمگیری
است) از نفت بدست مِاورد برای کوتاه مدت جوابگوی نیازهای بازار باشد
اما این مسئله با کاهش سطح تولیدات نفت در ایران و بالا رفتن نیاز
بنزین و نفت میتواند ضربه محکمی در آینده به اقتصاد بحران زده ایران
وارد آورد.
نفت و بنزین و تاثیر اقتصادی آن
مشکل دیگر رژیم مسئله نفت و مصرف بنزین در کشور است. ایران بعد
از عربستان صعودی دومین ذخایر نفت در جهان را دارد . طبق تخمین کارشناسان
نفتی و اقتصادی ایران در جا 138 میلیارد بشکه ذخایر نفتی دارد و
عربستان صعودی با 280 میلیارد بشکه ذخایر نفتی مقام اول را داراست
.
از طرف دیگر طبق گزارش خبری بی بی سی تولید نفت خام ایران روزانه
40 هزار بشکه کاهش یافته این در حالی است که تمام کشورهای عضو اوپک
تولید نفت خام خودرا بالا برده اند. بعلت نبودن مدیرت صحیح و نیز
ناتوانی اداره و مدیریت صنایع نفت پایین رفتن تولیدات نفت به مشکل
جدی در آینده تبدیل خواهد شد. همه میدانند که کاهش تولید نفت خام
ایران از چند سال قبل جریان دارد. تولید نفت خام اوپک روزانه نزدیک
به 30 میلیون و 380 هزار بشکه است که از این میان سهمیه تولید نفت
خام ایران در اوپک 4 میلیون و 300 هزار بشکه در روز است که اکنون
ایران فقط 3 میلیون و 800 هزار بشکه میتواند تولید کند یعنی قریب
به نیم میلیون بشکه کمتر به بازار اوپک عرضه مینماید. ایران بدلیل
کمبود کادر مجرب در صنایع نفت و نیز نداشتن تکنیک مدرن که بتواند
چاههای قدیمی را فعال کند نمیتواند بالانس لازم را در تولید نفت
خام نگهدارد. اگر چه برنامه قبلی این بود که دولت تولید نفت خام
را تا سال 1388 به 5 میلیون بشکه در روز برساند اما با این روند
امکان ندارد که تولیدات نفت خام ایران بالا رود.
کاهش تولید نفت خام از یک طرف و بالا رفتن مصرف داخلی از طرف دیگر
عرضه نفت به بازار جهانی را که این مشکل بزرگ اقتصادی برای ایران
خواهد بود. اکنون ایران از در آمد صادرات نفت در سال جاری طبق گزارش
بی بی سی 60 میلیارد دلار است، اما با کاهش نفت خام و نیز بالا رفتن
مصرف داخلی ایجاد مشکلات جدی اقتصادی برای دولت جمهوری اسلامی بوجود
آورده است. غلام حسین نوذری معاون وزیر نفت میگوید سالانه نیاز به
14 میلیارد دلار سرمایه گذاری در بخش نفت و گاز داریم که با تشویق
شرکت های خارجی در سرمایه گذاری در این بخش امیدوارند تا جوابی برای
مشکل جدی خود بیابند. تحریم های خارجی و کمبود تولید نفت خام ایران
را در یک منگنه اقتصادی جدی قرار داده است. برای جوابگوی به این
وضعیت ایران میخواهد با جلب سرمایه های داخلی جلو فشار های تحریم
خارجی را بگیرد. به گفته غلامحسین نوذری در مصاحبه با رادیو بی بی
سی میگوید حدود 30% از سرمایه مورد نیاز از منابع داخلی چه دولتی
چه خصوصی سعی میشود تامین شود. در همین رابطه یکی از سرمایه گذاران
جدی در نفت و گاز سپاه پاسداران که از طریق قرارگاه خاتم الانبیائ
اجرا میشود.
در اوائل تابستان امسال اعتراض به سهمیه بندی بنزین مشکلات فراوانی
برای رژیم بوجود آورد. بدنبال سهمیه بندی اعتراضات شهری جدی درشهرها
بوجود آورد بطوری که در بعضی شهرها حالت فوق العاده اعلام گردید.
بعد از پایان جنگ هشت ساله با عراق دومین بار است که رژیم جمهوری
اسلامی دست به سهمیه بندی بنزین میزند. اولین بار در سال 1369 بنزین
جیره بندی شد و کوپن بنزین توزیع شد که در سال 1371 این سهمیه بندی
پایان یافت. طبق منابع خبری بی بی سی مصرف بنزین در سالهای 1358شمسی
حدود 15 میلیون و 600 هزار لیتردر روز بوده. که دولت توانست در طول
جنگ با عراق بر آن کنترل داشته و جلو مصرف را بگیرد. بعد از جنگ
با عراق در پایان جنگ این مصرف به 19 میلیون و 500 هزار لیتر در
روز رسید. در سال 1369سر به 23 میلیون لیتر در روز زد. در دهه 1370
دولت توانست با کنترل و بالابردن تولید جوابگو باشد. در این زمان
یعنی در اواسط دهه 1370 خورشیدی مصرف بنزین به 32 میلیون لیتر در
روز رسید. در اواخر دهه 1370 تولید جوابگوی مصرف نشد و دولت مجبور
به وارد کردن بنزین از خارج شد. دولت قدرت تولید را نتوانست بالا
ببرد و نیز نتوانست پالایشگاه جدید برای جوابگویی به نیاز بنزین
بسازد.
رشد مصرف بنزین در اوائل دهه 1380 به بالای 50 میلیون لیتر در
روز رسید. این باعث مشکلات جدید شد و از طرف دیگربا الا رفتن تعداد
بیش از حد اتومبیل ها در ایران دولت دچار بحرا عظیم کمبود بنزین
شد. مسئله کمبود بنزین را به مشغله دولت و مجلس تبدیل شد. اکنون
میزان مصرف بنزین از مرز 74 میلیون لیتر در روز گدشته که تقریبا
نصف آن وارد میشود یعنی 30 میلیون لیتر بنزین مورد استفاده امروز
از خارج وارد میشود. این نشان میدهد که پالایشگاههای ایران جوابگو
نیستند یعنی از 9 پالایشگاه تصبیه نفت بیش از این مقدور نیست اسفاده
شود. پالایشگاههای ایران اکثرا در زمان رژیم قبلی ساخته شده اند
و قزیب به 40 سال سال قدمت دارند و تنها پالایشگاه بندر عباس و اراک
کمی جدید تر هستند.
بهر رو مسئله تکنیک و نب.دن قدرت تعمیر و یا ایجاد پالایشگاه دولت
را مجبور به واردات بنزین مینماید که هزینه سنگینی را روی دست دولت
میگذارد و برای جبران آن میکوشد فقر بیشتری را به جامعه تحمیل کند.
قیمت بنزین دردر زمان جنگ و مدتی بعد از آن لیتری پنج تومان بودتا
سال 1372 بعد از 1380 به لیتری 80 تومان رسید. اعتراضات اجتماعی
اجازه نمیدهد که قیلا رود اما دولت مجبور شد برای جواب به بحران
مصرف بنزین آن را جیره بندی نماید. این شاید در کوتاه مدت جوابی
به جلوگیری از مصرف بنزین باشد اما در دراز مدت دولت مجبور است که
همراه با روند جهانی قیمت بنزین را بالا ببرد. طبق وزارت نفت بودجه
یک ساله بنزین که 2 و نیم میلیارد دلار بود تا با آن بنزین از خارج
وارد کنند در شش ماه تمام شد و وزارت نفت میخواهد از منابع داخلی
خود برای جوابگوی به نیاز بنزین استفاده کند.
بدهی بانک جهانی و پروزه های بهداشتی و آموزشی
روابطه ایران و بانک جهانی بعد از چند دهه رکود حال به یک رابطه
محکم تبدیلشده است بخصوص در چند سال اخیر علیرغم مخالفت دولت آمریکا
بانک جهانی وامهای کلانی را در اختیار دولت ایران گذاشته است. گذشته
از پرداخت وام بانک جهانی با تعدادی از سازمانهای دولتی همکاری نزدیکی
دارد از جمله همکاری با صندوق بازنشستگی که ازسال1382 گسترده تر
شده است. ایران از بانک جهانی در خواست وام یک میلیارد دلاری کرده
است. این وام قرار است برای پروژه های آموزشی و بهداشتی بکار رود.
قبلا ایران از بانک جهانی برای توسعه شبکه آب و فاضل آب در شهرهای
رشت، اهواز تهران شیرازو ساری و همچنین طرح باز سازی شهر و حومه
زلزله زده بم و مناطق زلزله زده در استانهای دیگر استفاده کرده است.
طبق آماری که بخش اقتصادی بی بی سی و مجله اکونومیست نشان میدهد
بودجه بازسازی بم 220 میلیون دلار، باز سازی مناطق زلزله زده در
دیگر مناطق غرب ایران 180 میلیون دلار پروزه فاضلاب تهران 145 میلیون
دلار که از سال 1381 خورشیدی شروع شده قدیمی ترین طرح همکاری ایران
و بانک جهانی است. برنامه محیط زیست 20 میلیون دلار و طرحهای بهداشتی
87 میلیون دلار بوده است. ایران در حال حاضر 9 پروژه بکمک بانک جهانی
به مقدار یک میلیارد و 350 میلیون دلار در دست اجرا دارد. اما یک
میلیارد جدید درخواست ایران از بانک جهانی قرار است برای تداوم بهداشت
در سطح کشور بکار رود.
اوضاع سیاسی در هفته های اخیر
همچنانم وضعیت سیاسی در ایران و تعارض طبقاتی به اضافه اوضاع اقتصادی
موجود و هزینه های کلان نظامی و نیز نگهداشتن دستگاه ترور و وحشت
میرود جامعه ایران را در تحولاتی بزرگ قرار دهد. اعتراضات و تنشهای
دانشجویی در هفته های اخیر مبارزات قهرمانانه کارگران و مردم بجان
آمده همه و همه کاراکنرهای این اوضاع هستند. مضاف براین فشار سیاسی
و نیز تحریمهای اخیر نمونه های بارز در بوجود آوردن بی ثباتی در
اقتصاد و نیز در جامعه ایران خواهد بود. باید با تمام توان از اعتراضات
و گسترش آن پشتیبانی کرد. سازمان دادن یک حرکت قو در دفاع از مبارزات
مردم ایران در خارج و نیز محکوم کردن محاصره اقتصادی و تحریمهایی
که تنها فشار به زندگی مردم را ده چندان میکتد همه و همه حلقه های
زنجیر تحولات در ایران خواهند بود. مسئله ای که اکنون در صدر همه
مباحثات است مسئله تهدید آمریکا در حمله به ایران است. این مسئله
میتواند دو جنبه داشته باشد یکی مسله خود تهدید و جنگ روانی با مردم
کردن است که در این میان جمهوری اسلامی میکوشد تحت نام حمله آمریکا
و با ارعاب و ترور مردم را به سکوت وادارد. البته در دورانهای مختلف
دولت جمهوری اسلامی در این مورد در مقاطعی موفق شده که با ترور و
حشت راه انداختن و نیز فضای پلیسی بر جامعه حاکم کردن مردم را به
عقب نشینی کشانده. اما اکنون و در این شرایط بحرانی و نیز با اقتصاد
بیماری که ایران دارد از یک طرف و از طرف دیگر هوشیاری سیاسی مردم
و رشد سطح مبارزات مردم در ایران این بار اجازه نخواهند داد که رژیم
جمهوری اسلامی مسئله حمله آمریکا به ایران را به نفع خود تمام کند.
چون شرایط جامعه مثل دوران دهه های 1360 یا 1370 نیست.
یک فاکتور مهم حضور مبارزات کارگران هر چند محدود، اعتراضات دانشجویی
و نیز حرکتهای توده ای مثل دفاع از حقوق کودکان، جنبش زنان اینها
فاکتورهایی هستند که جمهوری اسلامی نمیتواند جلو رشدشان را بگرد.
در نتیجه با ایجاد ترور و ایجاد فضای رعب و وحشت میخواهد بر روند
این اوضاع مانع ایجاد کند. در میان رهبران موجود و نیز در فضای امروز
ایران مخالفین درون حکومت میخواهند برای نجات نظام تلاش کنن. هاشمی
رفسنجانی در اجتماع دانشجویان در مازنداران خواهان فضای آزاد و دمکراتیک
در دانشگاهها شده و علنا در مقابل سیاست رئیس جمهوراحمدی نژاد ایستاده
است. هر چند فضای رادکال بر مبارزات کارگران و دانشجویان و مردم
حاکم شود به همان اندازه از یک طرف روحیه مبارزاتی مردم تقویت میشود
و از طرفی دیگر جناح به اسطلاح میانه رو رژیم میخواهد از این اوضاع
به نفع نجات نظام استفاده نماید. مهمترین مسئله چرداختن و اغشا کردن
ژستهای آزادیخواهانه رهبرانی مثل رفسنجانی میباشد.
مردم ایران جمهوری اسلامی را به مصاف طلبیده اند. فرق نمیکند چند
ماه یا چند سال طول میکشد اما این یک حرکت انقلابی، سرنگونی طلبانه
و رو به جلو است که محرکه نیروی سرنگونی طلب کارگران، روشنفکران
و زنان و مردان آزاده هستند که خواهان یک زندگی بهتر میباشند. کارگران
اگر چه بر اثر دیکتاتوریت و فاشیسم سیاسی از تشکل آزادانه خود برخوردارنبودند
و نیستند. اما سر هر اعتراض جدی فورا متشکل و حاضر به مصاف میشوند.
نمونه اعتراضات اخیر کارگران نیشکر هفت تپه، اعتراضات دانشجویی که
با اعتراض به حضور احمدی نژاد در دانشگاه ها شروع شده و هنوز ادامه
دارد. مبارزات زنان برای رفع تبعیض جنسی شروعی است برای از بین بردن
حاکمیت سیاه آپارتاید جنسی در ایران.
ادامه دارد ...
