اول می در تاریخ جنبش گرسنگان نشانگر دریچه ای به دنیای برابرو
آسایش انسان است. این نه تنها در اعتراضات اول مه بلکه بصورت مداوم
طبقه کارگر برای رسیدن به آسایش زندگی خود و فرزندانش هر روزه با
استثمار و سرمایه در گیر است. طبقه دارا با فشار و استثمار زندگی
میلیاردها انسان را در سراسر دنیا هر روزه مورد حمله و تجاوز قرار
میدهد. سرمایه داران برای تحمیل بردگی به انسانها از ابزار اداری،
پلیسی، شکنجه، زندان و در معمولی ترین حالت با قوانین ظالمانه ای
که بوسیله پارلمان، مسجد و کلیسا و دم و دستگاه اداریشان براه انداخته
اند گرسنگی و فقر را به کارگران و خانوادههایشان تحمیل میکنند. بورژوا
ها از آزادی و بازار آزاد اسم میبرند. وقتی مورد سوال قرار میگیرند
که چرا کارگر استثمار میشود؟ جواب میدهند خوب، بازار است و خودش
انتخاب کرده. وقتی میپرسی چرا قوانین ظالمانه است؟ میگویند پارلمان
تصویب کرده، و مردم به نمایندگان خود رای داده اند!!؟؟ وقتی از نبود
بهداشت و درمان در جامعه سوال میشود؟ جواب میدهند، سطح خرج تولید
بالا رفته. این بساط ترور، فقر، نا امنی و غیر انسانی باید بر چیده
شود.
آرزوی طبقه کارگر برای آسایش و رفاه بطول تاریخ زندگی کارگران قدمت
دارد. سال 1856 وقتی کارگران خواستار یک روز تعطیلی کار شدند وقتی
آنرا به سرمایه داران تحمیل کردند از شادی در پوست خود نمیگنجیدند.
همین خواست گسترش پیدا کرد تا در سال 1884 کنگره کارگران در آمریکا
تصمیم گرفت اول می را برای مبارزه برای دستیابی به 8 ساعت کار در
روزبراه انداختند. سرانجام در سال 1889 در کنگره انترناسیونالیستی
سوسیالیستی دوم در پاریس، اول می بعنوان روز جهانی کارگران در دنیا
تصویب شد. روز اول می از آن سال به جنبش مبارزاتی کارگران تبدیل
شد. در سراسر درنیا با تلاشها و مبارزات کارگران اول می گسترش یافت
و حربه ای شد در دست کارگران برای مقابله با تجاوزات سرمایه.
جنبش اول می حربه جدی کارگران است برای مبارزه با ارتجاع و سرمایه
داری و برای از بین بردن استثمار و کارمزدی. همزمان اول می روز اعتراض
اجتماعی انسانهاست به قوانین ظالمانه تبعیض جنسی، نژادی. همچنین
روز اتحاد و همبستگی طبقاتی برای رفاه و آسایش در جامعه. گرامی باد
اول می.
امروز در ایران شاهد جنب و جوش و سازماندهی اول می هستیم. فعالین
جنبش کارگری و آزادی و برابری برای برگزاری اول می پر شور در تلاشند.
اعتراض معلمان در جریان است و دانشجویان میخواهند بعنوان حمایت از
مبارزات معلمان روز 9 مه دست به اعتراض و اعتصاب بزنند. جنبش زنان
در اتحاد با کارگران و دانشجویان برای اعتراض به قوانین آپارتاید
جنسی با جمهوری اسلامی در گیر است. زنان نشان دادند که در اعتصاب
کارگران شرکت واحد چه نقش جدی و کارسازی را ایفا کردند. همه اینها
شور و شوق مبارزاتی را گسترده کرده و جمهوری اسلامی را در منگنه
گذاشته است.
از آنطرف جمهوری اسلامی هم از دهها روز پیش خودرا برای حمله به
کارگران آماده میکند. یکی از رهبران جنبش اول می در سقز محمود صالحی
را به زندان انداخته تا بدینوسیله از کارگران زهر چشم بگیرد. رژیم
جمهوری اسلامی در طول حیات خود با شکنجه و کشتار دارد حکومت میکند.
جمهوری اسلامی میداند که هویتش تنها با شکنجه و آپارتاید جنسی و
بزاندان انداختن مبارزین بسته است. اما تا کی؟ این سوالی است که
باید جنبش اول می جنبش برابری طلبی و آزادی به آن جواب دهد. رمز
این جواب در ایجاد صف متحد زنان مردان کارگر، دانشجویان و روشنفکران
جامعه و همچنین جنبش برابری طلبی در سرا تا سر ایران است. با ایجاد
تشکلهای توده ای و کارگری، با ایجاد صف مستقل جنبش سرنگونی طلبی
در ایران میتوان به حکومت ترور و اختناق و حکومت سیاه مذهبی و آپارتاید
جنسی پایان داد. باید اول می را به شروع جنبش سرنگونی جمهوری اسلامی
تبدیل کنیم و تا نابودی این حکومت ترور و کشتار از پای ننشینیم.
زنده با اتحاد و همبستگی کارگران
زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری
